Με την κυκλοφορία του Donkey Kong Bananza – ενός από τα δύο μεγάλα launch titles του Nintendo Switch 2, δεύτερο σε σημασία μόνο μετά το Mario Kart World – γεννήθηκε το ερώτημα για το πώς θα τα καταφέρει ο Donkey Kong ως πρωταγωνιστής. Η ιστορία του Donkey Kong στα παιχνίδια της Nintendo είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα – ενώ κάποτε ήταν συνώνυμο της προόδου και χρησιμοποιήθηκε για να ωθήσει την τεχνολογία των arcade και κονσολών σε νέα ύψη (βλέπε Donkey Kong Country, Donkey Kong 64 και το αρχικό arcade), τα πιο πρόσφατα παιχνίδια του ήταν κυρίως αναδρομικά και επανεκδόσεις.
Το Bananza, που αναπτύχθηκε από την ομάδα πίσω από το εξαιρετικό Super Mario Odyssey του αρχικού Switch, έρχεται με υψηλές προσδοκίες. Και όπως αποδεικνύεται, τις εκπληρώνει πλήρως. Πρόκειται για έναν από τους πιο συναρπαστικούς και δημιουργικούς τίτλους της Nintendo τελευταία, που βασίζεται σε μια εξαιρετική κεντρική ιδέα – τη δυνατότητα του Donkey Kong να καταστρέφει το μεγαλύτερο μέρος της αρχιτεκτονικής των επιπέδων.
Το παιχνίδι είναι χαοτικό και ξεκαρδιστικό, με τον παίκτη να βρίσκεται διαρκώς ένα βήμα πριν συντρίψει κάτι, να εκτοξεύει τεράστιους βράχους στους εχθρούς ή να βρίσκει άλλους τρόπους να προκαλέσει μαζική καταστροφή. Παρότι υπάρχουν στιγμιαίες πτώσεις στον ρυθμό καρέ και η κάμερα δυσκολεύεται να ακολουθήσει τη δράση, αυτά αποτελούν μικρό τίμημα για την απόλαυση που προσφέρει.
Το Bananza λειτουργεί ως ένα είδος prequel στο αρχικό Donkey Kong του 1981. Η Pauline, η δεσποινίδα που υποτίθεται ότι απήγαγε ο Kong στο πρώτο παιχνίδι, επανεφευρίσκεται ως μια δυναμική έφηβη που βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό του DK, χρησιμοποιώντας τις φωνητικές της ικανότητες για να τον βοηθήσει με διάφορους τρόπους. Αντίθετα με ό,τι θα περίμενε κανείς, η Pauline δεν είναι ένας ενοχλητικός sidekick, αλλά ένας γοητευτικός χαρακτήρας που διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην εκπληκτικά ενδιαφέρουσα πλοκή.
