[Review] Firem Emblem Fortune’s Weave

• About
• Latest Posts

vassilis_pap

Moderator at ninty.gr

Latest posts by vassilis_pap (see all)

• [Review] Firem Emblem Fortune’s Weave - 15 Νοεμβρίου 2026
• [Review] Octopath Traveler 0 - 5 Φεβρουαρίου 2026
• [Review] Atelier Resleriana: The Red Alchemist & The White Guardian - 10 Νοεμβρίου 2025

Όταν εμφανίστηκε το Three Houses (TH), η σειρά Fire Emblem είχε αφήσει πίσω της μια μακρά περίοδο εμπορικής αμφισβήτησης. Είχε προηγηθεί το Awakening και ολόκληρη η εποχή του 3DS, που απομάκρυνε οριστικά (;), τη Δαμόκλειο Σπάθη του μαρασμού. Ως εδραιωμένη πια σειρά, η Nintendo είχε την άνεση να πειραματιστεί, να κοιτάξει προς άλλες κατευθύνσεις, να προσθέσει ακόμα, γιατί όχι, και λίγη εξωτερική βοήθεια από την Koei Tecmo. Το πείραμα πέτυχε απόλυτα. Λίγο οι φρέσκες ιδέες, λίγο η μεγαλύτερη παραγωγή, λίγο ο ούριος άνεμος της πρώτης εποχής του NSW, ο τίτλος απογειώθηκε, φέρνοντας τη σειρά για πρώτη φορά σε ένα ακόμη ευρύτερο κοινό. Το Fortune’s Weave ήταν φανερό, από το πρώτο trailer, πως δανείζεται αρκετά στοιχεία από το TH, κάτι όχι συνηθισμένο, ειδικά όταν στο μεταξύ έχει μεσολαβήσει και ένα αρκετά διαφορετικό παιχνίδι (Fire Emblem Engage). Είναι λοιπόν τελικά το FW ένα sequel του TH; Η σύντομη απάντηση είναι όχι, αλλά, ως συνήθως, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα από αυτό.

Άλλωστε το TH δεν είναι απλώς ένα επιτυχημένο Fire Emblem αλλά ένας τίτλος που άλλαξε αισθητά τη φυσιογνωμία της σειράς, διεύρυνε τη δομή της και έφερε στο προσκήνιο στοιχεία που δεν ήταν μέχρι τότε τόσο κεντρικά: την κοινωνική διάσταση, τη διαχείριση χρόνου, τις σχέσεις μεταξύ χαρακτήρων και την αφηγηματική πολυπλοκότητα. Όλα αυτά επιστρέφουν στο FW, το οποίο μοιράζεται επιπλέον με τον προκάτοχό του το ευρύτερο σύμπαν του. Οι διαφορές τους, ωστόσο, είναι περισσότερες από τις ομοιότητες, καθιστώντας το FW ένα άλλο, ιδιαίτερο φρούτο, με το δικό του άρωμα. Ας δούμε όμως τα πράγματα πιο αναλυτικά.

Η ιστορία του τοποθετείται στην αυτοκρατορία της Dagda. Ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Eshmel ένας χαρακτήρας avatar που φυσικά διαμορφώνετε στην αρχή του παιχνιδιού. Ο Eshmel λοιπόν, με τη βοήθεια της θεάς Fortuna επιστρέφει από ένα δυστοπικό μέλλον, στο παρελθόν, προκειμένου να αποτρέψει την καταστροφή που προκαλεί ο Balor, ο θεός του κάτω κόσμου ενώ στο ευρύτερο μυθολογικό υπόβαθρο επανέρχεται και η Sothis, η πρωταρχική θεότητα που γνωρίσαμε στο Three Houses. Σκοπός μας είναι να αλλάξουν οι μοίρες τεσσάρων πρωταγωνιστών, ώστε τελικά να μπορέσουν να σταθούν στο πλευρό μας. 

Βρισκόμαστε στο έτος 1449 όπου ετοιμάζονται να διεξαχθούν οι ετήσιοι «Ηρωικοί Αγώνες» (Heroic Games). Ο νικητής κατακτά το δικαίωμα να εκπληρώσει μία επιθυμία του από τον θεϊκό ηγεμόνα Solel, ένα κίνητρο αρκετά ισχυρό ώστε να κάνει τους αγώνες δημοφιλείς στους μαχητές ολόκληρης της περιοχής. Αυτό είναι το βασικό πλαίσιο στο οποίο υφαίνονται τα τέσσερα βασικά νήματα του Fortune’s Weave αφού στους υποψήφιους νικητές των αγώνων, συναντάμε τον Cai, ένα νεαρό αγόρι που ελπίζει να σώσει τον φυλακισμένο πατέρα του από την εκτέλεση, τον Dietrich, έναν έμπειρο ξιφομάχο που αναζητά τη συγκίνηση της μάχης, τη Theodora, τη βασίλισσα της Saramis που αγωνίζεται να αποκαταστήσει την τιμή της θεάς της και να προστατεύσει το βασίλειό της, και τη Leda, μια χορεύτρια που έχει ως μοναδικό σκοπό την εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα της.

Πάνω σε αυτούς τους τέσσερις βασικούς πυλώνες πρωταγωνιστών στήνεται ένα πολυσύνθετο οικοδόμημα ιστοριών και χαρακτήρων. Ο καθένας διαθέτει τη δική του ιστορία, τους δικούς του μηχανισμούς παιχνιδιού, διαφορετικούς συμμάχους και ξεχωριστές δυνατότητες ανάπτυξης της ομάδας του. Η μεγάλη διαφορά με το Three Houses και τους τρεις οίκους του, είναι πως εδώ δεν καλούμαστε να επιλέξουμε μία διαδρομή αφήνοντας τις υπόλοιπες για ένα μελλοντικό playthrough, αλλά αντίθετα, τις παίζουμε όλες, έχοντας μάλιστα τη δυνατότητα να εναλλάσσουμε την πορεία μας ελεύθερα μεταξύ τους, διατηρώντας την πρόοδο της καθεμιάς.

Η διαφορά είναι κομβική και δεν περιορίζεται μόνο στην αφηγηματική προσέγγιση, μιας και για ένα μεγάλο κομμάτι της εκστρατείας στην ουσία παίζουμε τέσσερα διαφορετικά παιχνίδια αφού η κάθε διαδρομή διαθέτει τη δική της ταυτότητα που καθορίζεται από τις παικτικές ιδιαιτερότητες του κάθε πρωταγωνιστή! Οι δε ιστορίες του κάθε μονοπατιού δεν είναι αποκομμένες μεταξύ τους, αλλά διασταυρώνονται διαρκώς, με χαρακτήρες που εμφανίζονται ως σύμμαχοι ή αντίπαλοι σε διαφορετικές διαδρομές και γεγονότα που αποκτούν νέα σημασία όταν τα βλέπουμε υπό διαφορετική οπτική. Το τελευταίο αποτελεί και το μεγαλύτερο αφηγηματικό πλεονέκτημα του παιχνιδιού καθώς δίνει νόημα στην ύπαρξη των τεσσάρων ισοβαρών πρωταγωνιστών, μιας και κανένα από τα κομμάτια δεν λειτουργεί ως συμπληρωματικό των υπολοίπων.

Έτσι εδώ πια δεν έχουμε απλώς διαδρομές που οδηγούν σε ξεχωριστές εκδοχές της σύγκρουσης, αλλά σύνθεση των διαδρομών αυτών, σε μια ενιαία, μεγαλύτερη ιστορία που τελικά συγκλίνει, οδηγώντας στην κοινή τελική εκστρατεία. Με αυτόν τον τρόπο, το Fortune’s Weave αναβαθμίζει τη μυθοπλασία του, προσκαλώντας τον παίκτη να ανακαλύψει πώς τέσσερις φαινομενικά διαφορετικές πορείες μπορούν τελικά να φτάσουν σε έναν κοινό προορισμό. Ένα κοινό πολυεπίπεδο πεπρωμένο που αφορά όλους αλλά το κάθε νήμα του είναι μοναδικό.

Υπάρχει, ωστόσο, μια σχεδιαστική επιλογή που συνδέεται άμεσα με αυτή τη φιλοσοφία και αξίζει να αναφερθεί ως αρνητικό: το παιχνίδι διαθέτει ένα και μοναδικό αρχείο αποθήκευσης. Δεν υπάρχει, δηλαδή, η δυνατότητα να διατηρούμε διαφορετικά ανεξάρτητα save files, όπως έχουμε συνηθίσει στη σειρά. Σε επίσημη συνέντευξή τους, οι δημιουργοί εξήγησαν πως η απόφαση συνδέεται με τον κεντρικό σχεδιασμό του παιχνιδιού: η δυνατότητα παράλληλης εξέλιξης των τεσσάρων ιστοριών, η επανάληψη προηγούμενων κεφαλαίων και η διατήρηση όλης της προόδου σε ένα ενιαίο σύνολο θα δημιουργούσαν σημαντικές περιπλοκές εάν υπήρχαν διαφορετικά αρχεία αποθήκευσης. Επιπλέον, η φιλοσοφία τους ήταν πως καμία εμπειρία του παίκτη δεν θα πρέπει να χάνεται, αλλά όλα όσα έχει πετύχει να συνθέτουν σταδιακά ένα ενιαίο αποτέλεσμα. Ως εναλλακτική, διατηρούνται σημεία αποθήκευσης στην αρχή κάθε κεφαλαίου και για κάθε πρωταγωνιστή, από τα οποία μπορούμε να επιστρέψουμε για να ξαναπαίξουμε αποστολές, να δούμε σκηνές ή να επαναλάβουμε μάχες. Η εξήγηση είναι κατανοητή και η λύση λειτουργική, δεν αναιρεί όμως το πρόβλημα. Η απουσία πολλαπλών saves περιορίζει την ελευθερία μας να διατηρούμε διαφορετικές εκδοχές της ίδιας πορείας ή να πειραματιζόμαστε χωρίς να επηρεάζουμε τη συνολική πρόοδο. Πρόκειται για έναν συμβιβασμό που επιβάλλεται από τον κεντρικό σχεδιασμό του παιχνιδιού, αλλά δεν παύει να είναι περιορισμός.

Αισθητικά το παιχνίδι είναι πανέμορφο, σίγουρα το πιο όμορφο της σειράς. Τα πολύχρωμα γραφικά αναδεικνύουν υπέροχα τον «μεσογειακό» κόσμο της Dagda. Η αισθητική εδώ είναι σαφώς πιο ζωντανή σε σχέση με το Three Houses, το οποίο δείχνει κάπως μουντό και πιο «σοβαρό» μπροστά του. Ταυτόχρονα, το Fortune’s Weave διατηρεί μια σαφή απόσταση από πιο έντονες anime παραγωγές, όπως το Engage, ισορροπώντας όμορφα ανάμεσα σε δυτικότροπα και ιαπωνικά στοιχεία επικής φαντασίας. Πρόκειται για μια αισθητική προσέγγιση που βρήκαμε ιδιαίτερα φρέσκια για τη σειρά, αν και φυσικά η άποψη αυτή είναι αναπόφευκτα υποκειμενική.

Πιο αντικειμενικά είναι τα πράγματα όσον αφορά την παραγωγή. Τα γραφικά, τα εντυπωσιακά cutscenes, το υψηλής ποιότητας voice acting και ο τεράστιος όγκος περιεχομένου συνθέτουν ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό σύνολο, που, κατά τη γνώμη μας, δικαιολογεί την υψηλή τιμή του παιχνιδιού. Ειδικής μνείας αξίζει το εξαιρετικό soundtrack. Τα φυσικά όργανα, οι ιδιαίτερες μελωδίες με κλασικές και ethnic επιρροές, καθώς και ο ατμοσφαιρικός τους χαρακτήρας, ντύνουν υπέροχα και ταιριαστά μια παραγωγή που, τόσο λόγω της επικής της φύσης όσο και λόγω της ιδιαίτερης ατμόσφαιράς της, απαιτεί κάτι παραπάνω από τη μουσική επένδυση — και το παίρνει.

Στο τεχνικό σκέλος, το Fortune’s Weave αποτελεί σαφή αναβάθμιση σε σχέση με τους προκατόχους του, χωρίς ωστόσο να αξιοποιεί πλήρως τις δυνατότητες του Switch 2. Η εικόνα είναι αισθητά καθαρότερη και λεπτομερέστερη, με πιο προσεγμένα μοντέλα χαρακτήρων και βελτιωμένη συνολική παρουσίαση. Οι χρόνοι φόρτωσης είναι επίσης εντυπωσιακά μειωμένοι, κάτι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο σε ένα παιχνίδι όπου οι μετακινήσεις μεταξύ τοποθεσιών και η επανάληψη αποστολών αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της εμπειρίας. Η απόδοση περιορίζεται στα 30fps, και είναι γενικά σταθερή. Αναφέρονται μικρές πτώσεις σε ιδιαίτερα απαιτητικές σκηνές τις οποίες εμείς δεν είδαμε, ενώ υπάρχουν και κάποιες ατέλειες στις υφές και στην ευκρίνεια κατά την κίνηση. Συνολικά, έχουμε μια σαφώς πιο ολοκληρωμένη τεχνική εικόνα από τα παιχνίδια του NSW, αλλά μην περιμένετε κάποιο τεχνικό αριστούργημα από παιχνίδι του είδους.

Όπως είπαμε, το παιχνίδι είναι τεράστιο σε περιεχόμενο και μάλιστα με πολλούς τρόπους. Οι τέσσερις πρωταγωνιστές με τις ιστορίες τους, το τεράστιο campaign που χωρίζεται σε τρία διακριτά αφηγηματικά μέρη, ο μεγάλος χάρτης με τα πολυάριθμα σημεία ενδιαφέροντος καθώς και ένα εκτεταμένο σύνολο δραστηριοτήτων ανάμεσα στις μάχες ανεβάζουν εύκολα τον απαιτούμενο χρόνο σε τριψήφιο νούμερο ωρών, εφόσον δεν «τρέχετε». Στις δραστηριότητες περιλαμβάνονται τα παραδοσιακά στοιχεία της σειράς, όπως side quests, στρατολόγηση νέων χαρακτήρων, εκπαίδευση, ανάπτυξη σχέσεων, καθώς και ένα εκτεταμένο σύστημα παραμετροποίησης των μονάδων και των κλάσεών τους.

Υπάρχουν αρκετά στοιχεία του παιχνιδιού που θυμίζουν παραδοσιακά third-person JRPG όπως τα Persona. Αναφερόμαστε στην περιήγηση στην πρωτεύουσα και στις υπόλοιπες τοποθεσίες του, αλλά κυρίως στην εισαγωγή των dungeons, συστατικό σχεδόν καινοφανές για τα FE (είχαμε δει κάτι παρόμοιο στο Fire Emblem Gaiden και το remake του Shadows of Valentia, αλλά πουθενά αλλού). Εκεί το παιχνίδι στην ουσία μετατρέπεται σε κανονικό JRPG με ένα απλοποιημένο turn-based σύστημα μάχης, τα Clash. Η ιδέα ακούγεται ενδιαφέρουσα και πράγματι προσφέρει ευκαιρίες για συλλογή πόρων, εξέλιξη στατιστικών, εμπλουτισμό της αφήγησης αλλά και μια ευπρόσδεκτη ποικιλία στο gameplay. Δυστυχώς όμως η υλοποίησή της δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Οι χώροι που εξερευνούμε είναι αρκετά περιορισμένοι, ενώ η σχεδίαση και η δομή τους δεν προσφέρουν κάτι πραγματικά καινούργιο, ούτε ως αυτόνομη εμπειρία ούτε ως προς τον τρόπο ενσωμάτωσής τους στο υπόλοιπο παιχνίδι. Δεν είναι κακό, ούτε μας κούρασε, αλλά σε σχέση με τον υπόλοιπο τίτλο και τα στάνταρ που ο ίδιος θέτει, μοιάζει κάπως πρόχειρο.

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως ο τρόπος με τον οποίο ο παίκτης περνά τον χρόνο του (gameplay loop) είναι αρκετά πιο σύνθετος από ότι συνήθως. Ανάμεσα στις μεγάλες τακτικές αναμετρήσεις, επιστρέφουμε στην πρωτεύουσα για προετοιμασία, αγορές, εκπαίδευση, στρατολόγηση και ανάπτυξη των σχέσεων της ομάδας, ενώ στη συνέχεια εξορμούμε στον ευρύτερο χάρτη για αποστολές, skirmishes και εξερεύνηση dungeons. Ο χρόνος μετράει και οι μετακινήσεις μας τον καταναλώνουν, επομένως υπάρχει το στοιχείο του προγραμματισμού. Δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα χωρίς να υπολογίσουμε τις διαθέσιμες ημέρες. Ο ρυθμός του παιχνιδιού είναι γενικά καλός για το είδος με τον παίκτη να ελέγχει σε σημαντικό βαθμό τα πράγματα με τις  επιλογές που έχει. Το ίδιο το παιχνίδι δεν βιάζεται να σε οδηγήσει από τη μία μάχη στην επόμενη και επενδύει σημαντικό χρόνο στην προετοιμασία και στην εξερεύνηση. Μπορεί να γίνει αργό αν το θελήσετε αλλά αν θέλετε να το τρέξετε κάπως επίσης μπορείτε.

Το κυρίως πιάτο είναι όπως πάντα οι μάχες όπου τυπικά έχουμε  turn-based αναμετρήσεις σε ισομετρικούς χάρτες με τετραγωνικό grid. Επιλέγουμε τις μονάδες που θα συμμετάσχουν, καθορίζουμε τις αρχικές θέσεις και ξεκινάμε. Η θέση κάθε μονάδας, το έδαφος, η εμβέλεια των όπλων, οι δυνατότητες μετακίνησης και οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ διαφορετικών τύπων μονάδων εξακολουθούν να αποτελούν τον πυρήνα της στρατηγικής. Δεν αρκεί να έχουμε ισχυρούς χαρακτήρες. Πρέπει να τους χρησιμοποιούμε σωστά, να αξιοποιούμε τα πλεονεκτήματα της κάθε κλάσης και να υπολογίζουμε τις πιθανές αντεπιθέσεις του αντιπάλου.

Το σύστημα κλάσεων θυμίζει αρκετά το Three Houses. Οι μονάδες μπορούν να αλλάζουν επαγγελματική κατεύθυνση μέσω εξετάσεων πιστοποίησης, εφόσον έχουν αναπτύξει τις απαιτούμενες δεξιότητες, ενώ επιστρέφει η ελευθερία να διαμορφώσουμε τους χαρακτήρες όπως θέλουμε. Οι κλάσεις χωρίζονται πλέον σε τρία βασικά επίπεδα, Beginner, Specialty και Advanced, με αρκετές νέες επιλογές που ταιριάζουν στον κόσμο της Dagda, από τους Charioteers μέχρι τους Elephant Riders. Μια ωραία προσθήκη είναι πως για πρώτη φορά στη σειρά εμφανίζονται και τα ποσοστά ανάπτυξης των βασικών χαρακτηριστικών κάθε χαρακτήρα, επιτρέποντας πιο συνειδητές επιλογές στην εξέλιξή του.

Στο οπλοστάσιο συναντάμε τις γνωστές κατηγορίες (σπαθιά, δόρατα, τσεκούρια, τόξα, μαγεία) και κάποιες πιο ασυνήθιστες, όπως γάντια και όπλα που θυμίζουν πυροβόλα. Επιστρέφουν επίσης τα Combat Arts, ειδικές επιθέσεις που προσφέρουν αυξημένη ισχύ, μεγαλύτερη εμβέλεια και άλλα πλεονεκτήματα, με κόστος όμως την αντοχή του όπλου. Νέα προσθήκη αποτελούν τα Blaze Arts, ιδιαίτερες ικανότητες των πρωταγωνιστών, οι οποίες καταναλώνουν HP αλλά έχουν τη δύναμη να αλλάξουν δραστικά την έκβαση μιας μάχης. Ο Cai εξαπολύει επιθέσεις φωτιάς, ο Dietrich μπορεί να τηλεμεταφέρεται σε δυσπρόσιτα σημεία του χάρτη, η Theodora προκαλεί καταστροφικές γεωλογικές επιθέσεις, ενώ η Leda ενισχύει τους συμμάχους της ή καλεί ισχυρά πλάσματα. Η χρήση τους συνδέεται με έναν επιπλέον μηχανισμό διαχείρισης ρίσκου: Το Blaze Gauge το οποίο όσο το χρησιμοποιούμε γεμίζει προσφέροντας σημαντικά πλεονεκτήματα. Αν όμως φτάσει στο μέγιστο προκαλεί το Burst, τερματίζοντας τα bonus και μειώνοντας στο μισό το μέγιστο HP του ήρωα. Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για ικανότητες που μπορούμε να ενεργοποιούμε αλόγιστα, αλλά για ισχυρά εργαλεία που απαιτούν σωστό χρονισμό.

Τα Battalions και τα Gambits επιστρέφουν από το ΤΗ αφορούν όμως μόνο την Theodora. Οι μονάδες της μπορούν να συνοδεύονται από στρατιωτικά σώματα που προσφέρουν πρόσθετες τακτικές δυνατότητες μέσω ειδικών εντολών. Τέλος, υπάρχει και το σύστημα των θεϊκών Blessings, με τις οποίες αποκτούμε προσωρινά πλεονεκτήματα στις μάχες, όπως ενίσχυση χαρακτηριστικών ή μείωση της ζημιάς που δεχόμαστε. Το παιχνίδι παίζει πολύ με την έννοια του χρόνου σε όλα τα επίπεδα και έτσι δεν θα μπορούσε να λείπει και ο αντίστοιχος μηχανισμός. Υπάρχει λοιπόν η δυνατότητα αναδίπλωσης του χρόνου, μέσω της θεϊκής δύναμης της Fortuna. Σε αντίθεση με το Divine Pulse του TΗ, εδώ μπορούμε να επιστρέψουμε μετά από κάθε ενέργεια σε οποιοδήποτε προηγούμενο σημείο της μάχης, χωρίς περιορισμούς χρήσεων. Πρόκειται για μια ιδιαίτερα γενναιόδωρη προσέγγιση που διευκολύνει τον πειραματισμό και περιορίζει την απογοήτευση από ένα λάθος, αν και αναπόφευκτα μειώνει μέρος της πίεσης που συνοδεύει τις πιο απαιτητικές αναμετρήσεις. 

Οι καθιερωμένες για τη σειρά επιλογές Normal/Hard και Casual/Classic θα σας απασχολήσουν στην αρχή και καλά είναι να δώσετε σημασία, καθώς στην ουσία καθορίζουν τι παιχνίδι θα παίξετε! Γενικό tip είναι πως αν σας αρέσουν τα strategy (γενικά), μη φοβηθείτε το Hard, αν και εδώ ήταν κάπως άνισο. Σχετικά εύκολο στην αρχή, με τη δυσκολία να ανεβάζει ταχύτητα απότομα μετά τη μέση. Το Casual/Classic αφορά το «permadeath», δηλαδή το αν οι χαμένοι χαρακτήρες θα επανέλθουν μετά τη μάχη ή όχι. Υπάρχει debate δεκαετιών σχετικά με αυτό, εμείς θα περιοριστούμε να πούμε πως η απλή επιλογή σε αυτό μάλλον έλυσε το θέμα οριστικά, με ικανοποιητικό τρόπο για όλους. Οι συνολικά τέσσερις συνδυασμοί επιλογών, ευτυχώς, δεν είναι δεσμευτικοί και υπάρχει τρόπος αλλαγής χωρίς να χάσετε πρόοδο, αν νιώθετε πως κάτι έχετε κάνει λάθος. Δεν είναι και τόσο ευθύς, μάλλον σκόπιμα, καθώς οι δημιουργοί από τη μια θέλουν να δείξουν πως η επιλογή αυτή, καθότι καθοριστική για την εμπειρία, οφείλει να είναι ζυγισμένη, αλλά από την άλλη δεν θέλουν να φανούν και τιμωρητικοί στους παίκτες, ειδικά τους νεότερους. Πρόκειται για την επιλογή Descend Again, η οποία επιβάλλει την επανάληψη του προλόγου, εκτός από την περίπτωση Hard→Normal που γίνεται άμεσα από το Shrine of Causality. Τρίτο επίπεδο δυσκολίας (π.χ. «Maddening») δεν φαίνεται να υπάρχει ακόμα, ίσως σε μελλοντικό update/DLC.

H μάχη ήταν πάντα το βαρύ πυροβολικό της εμπειρίας που λέγεται FE και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όσους νεωτερισμούς και προσθήκες και να έχουμε. Είναι ο βασικός λόγος να αγοράσετε ή να μην αγοράσετε ένα τέτοιο παιχνίδι και στο FW δεν υπάρχουν ουσιαστικά παράπονα. Όσοι ψάχνουν μια ολοκληρωμένη στρατηγική εμπειρία, το βάθος, η ομορφιά και το ραφιναρισμένο ρύθμισμα μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια κάνουν το σύστημα μάχης του FW να μη βρίσκει εύκολα αντίπαλο. Τα 36 χρόνια της σειράς και τα 18 παιχνίδια της αποτελούν, μια σύντομη υπενθύμιση για τα παραπάνω. Οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια αλλά εδώ το κάνουν. Επιπλέον το παιχνίδι συνοδεύεται από ένα πακέτο που ανεβάζει κατά πολύ την αξία του και το κάνει ιδανικό σε όσους δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με την σειρά αλλά το σκέφτονται. Πανέμορφο εικαστικά, μεγάλη σχετικά παραγωγή, ατελείωτο περιεχόμενο, όμορφη επική ιστορία δοσμένη με μια εξαιρετικά εμπνευσμένη αφήγηση, διαμορφώνουν ένα πολύ δυνατό πακέτο. Από την άλλη όμως υπάρχουν και τα στραβοπατήματα. Το μοναδικό save θα σας περιορίσει και θα προσδώσει μια αχρείαστη νότα ανασφάλειας, τα dungeons θα σας αφήσουν αδιάφορο στην καλύτερη (στη χειρότερη θα σας δώσουν την αίσθηση του filler), ενώ και το τεχνικό κομμάτι (αναμενόμενα μάλλον) δεν παραδίδει και σεμινάρια.

Όλα αυτά μπορεί να στοιχίζουν μονάδες στην βαθμολογία ενός review αλλά η πραγματικότητα είναι πως το παιχνίδι αξίζει να παιχθεί. Δεν γνωρίζουμε αν σε βάθος χρόνου θα αφήσει το στίγμα του στην σειρά, μακάρι να κάνει, το σίγουρο είναι πως αποτελεί με διαφορά το πιο καλογυαλισμένο μέλος της παρέας και συνεπώς αξίζει να παιχτεί από τους νέους στη σειρά. Για τους παλιούς δεν το συζητάμε…

Τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την CD Media για την ευγενική και έγκαιρη παραχώρηση κωδικού για τις ανάγκες του παρόντος review!