Υπάρχουν παιχνίδια που “γερνούν” με αξιοπρέπεια κι άλλα που μοιάζουν εγκλωβισμένα στην εποχή που τα γέννησε. Το Rise of the Tomb Raider ανήκει σαφέστατα στην πρώτη κατηγορία. Κυκλοφορώντας αρχικά το 2015, το δεύτερο κεφάλαιο της σύγχρονης τριλογίας καταγωγής της Lara Croft από τη Crystal Dynamicsπαραμένει ένα από τα πιο δυνατά action-adventure της γενιάς του. Τώρα, χάρη στο port της Aspyr για το Nintendo Switch 2, ένα ολόκληρο νέο κοινό αποκτά την ευκαιρία να ζήσει τη σιβηρική αποστολή της ηρωίδας, χωρίς τους περιορισμούς που ταλαιπωρούσαν τις προηγούμενες απόπειρες σε κονσόλες της Nintendo.
Και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό port. Μοιάζει με μια γιορτή για ένα παιχνίδι που αξίζει να θυμόμαστε. Το Rise of the Tomb Raider ήταν εξαρχής ένα πολύ δυνατό sequel, που πάτησε στα θεμέλια του reboot του 2013 και διεύρυνε σχεδόν κάθε πτυχή της εμπειρίας. Η έκδοση για το Switch 2διατηρεί αυτό το επίτευγμα με σεβασμό, προσφέροντας ένα ολοκληρωμένο πακέτο γεμάτο περιεχόμενο και υποστηριζόμενο από μια εκπληκτικά αξιοπρεπή τεχνική παρουσία. Δεν είναι, ωστόσο, ένα port χωρίς σκιές – και θα τις αναλύσουμε καθώς προχωράμε.
Μια αναζήτηση αλήθειας μέσα στην παγωμένη ερημιά
Η ιστορία μάς βρίσκει περίπου έναν χρόνο μετά τα τραυματικά γεγονότα στο Yamatai. Η Lara δεν είναι πλέον η άπειρη επιζήσασα που βρέθηκε τυχαία στο επίκεντρο του κινδύνου. Είναι αποφασισμένη, σχεδόν εμμονική, και θέλει να αποδείξει πως οι υπερφυσικές ανακαλύψεις που έζησε στο νησί ήταν αληθινές. Η αναζήτησή της την οδηγεί στη Σιβηρία, εκεί όπου η θρυλική πόλη Kitezh και το μυστηριώδες Divine Source ίσως κρύβουν απαντήσεις ικανές να αλλάξουν την ιστορία.
Αυτό που κάνει την αφήγηση του Rise of the Tomb Raider να λειτουργεί τόσο καλά είναι η ισορροπία ανάμεσα στο θέαμα και την ανάπτυξη του χαρακτήρα. Το κυνήγι της αθανασίας και των αρχαίων μυστικών αποτελεί ένα συναρπαστικό φόντο, όμως το πραγματικό επίκεντρο παραμένει η ίδια η Lara. Παλεύει ακόμη με την απώλεια, την αμφιβολία και το βάρος της οικογενειακής της κληρονομιάς. Η αποφασιστικότητά της συχνά αγγίζει τα όρια της απερισκεψίας, κάτι που την κάνει να φαντάζει ανθρώπινη, ακόμη κι όταν εκτελεί ολοένα και πιο εντυπωσιακά κατορθώματα.
Ας μην ξεχνάμε πως, παρότι η Lara εδώ έχει σκληρύνει μετά τη δοκιμασία της, παραμένει μια νεαρή, παιδικού προσώπου ηρωίδα που έχει ακόμη δρόμο μπροστά της προτού γίνει ολοκληρωτικά εκείνη η εμβληματική φιγούρα των παλιότερων Tomb Raider τίτλων. Απέναντί της στέκεται και πάλι η οργάνωση Trinity, ένας ικανός αντίπαλος που τροφοδοτεί σταθερά την ένταση καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου.
Αν θέλουμε να είμαστε αυστηροί, κάποιοι από τους κακούς της παρατάσσονται λίγο μονοδιάστατα, όμως η παρουσία τους δικαιολογεί επαρκώς το βύθισμα της Lara όλο και βαθύτερα μέσα στην ερημιά. Η ιστορία ενδεχομένως να μην επανεφευρίσκει το είδος της περιπέτειας, προσφέρει όμως αρκετό μυστήριο, ίντριγκα και συναισθηματικό δέσιμο ώστε να σε κρατά κολλημένο από την αρχή ως το τέλος.
Όταν η εξερεύνηση γίνεται πραγματική απόλαυση
Παρότι η μάχη και η κινηματογραφική αφήγηση τραβούν μεγάλο μέρος της προσοχής, ο αληθινός πρωταγωνιστής εξακολουθεί να είναι η εξερεύνηση. Το Rise of the Tomb Raider κατανοεί κάτι που πολλά σύγχρονα action παιχνίδια ξεχνούν: η εξερεύνηση ανταμείβει περισσότερο όταν ο παίκτης παίζει έξυπνα. Τα προαιρετικά (υποχρεωτικά κατ εμέ) challenge tombs, διάσπαρτα σε όλο τον κόσμο, είναι μικρά μαθήματα σχεδιασμού περιβαλλοντικών γρίφων. Καθένας τους σε καλεί να μελετήσεις το περιβάλλον σου, να πειραματιστείς με τους μηχανισμούς και να ανακαλύψεις τη λύση μέσα από την παρατήρηση, χωρίς το παιχνίδι να σε πιάνει συνεχώς από το χέρι.
Η ικανοποίηση που νιώθεις λύνοντας έναν ιδιαίτερα περίπλοκο γρίφο παραμένει εξίσου δυνατή σήμερα όσο ήταν και στην κυκλοφορία του τίτλου. Είτε χειρίζεσαι αρχαίους μηχανισμούς, είτε διασχίζεις δομές που καταρρέουν, είτε ανακαλύπτεις κρυμμένους θαλάμους θαμμένους κάτω από το χιόνι, αυτές οι στιγμές αποτυπώνουν το πνεύμα του κλασικού Tomb Raider καλύτερα από σχεδόν οτιδήποτε άλλο στη σύγχρονη τριλογία.
Ο κόσμος καθαυτός ενθαρρύνει την περιέργεια. Οι μεγάλες περιοχές-κόμβοι ανταμείβουν όσους τολμούν να ξεφύγουν από το πεπατημένο, ξεθάβοντας κρυμμένα κειμήλια, έγγραφα και μυστικά που εμπλουτίζουν την πλούσια μυθολογία του παιχνιδιού.
Η εξερεύνηση σπάνια μοιάζει με αγγαρεία, καθώς σχεδόν πάντα υπάρχει κάτι ενδιαφέρον να εντοπίσουμε!
Επιβίωση, crafting και stealth
Οι μηχανισμοί επιβίωσης που εισήγαγε το reboot επιστρέφουν εδώ σε πιο εκλεπτυσμένη μορφή. Το κυνήγι ζώων για πόρους, η συλλογή υλικών για crafting και η αναβάθμιση του εξοπλισμού συνεισφέρουν όλα σε μια ικανοποιητική αίσθηση προόδου σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας. Το ίδιο gameplay που γνωρίσαμε είναι παρόν: μάχη σε τρίτο πρόσωπο, crafting και stealth, με την έρευνα του περιβάλλοντος να αποτελεί καθοριστικό κομμάτι για να μαζέψεις τα υλικά που χρειάζεσαι για βέλη και αναβαθμίσεις.
Η Lara εξελίσσεται σταδιακά από ικανή εξερευνήτρια σε μια πραγματικά τρομακτική δύναμη. Νέες δεξιότητες ξεκλειδώνουν ικανότητες σε skill trees μάχης, επιβίωσης και κίνησης, επιτρέποντάς σου να προσαρμόσεις την πρόοδο στο στυλ που προτιμάς. Κάποιοι θα εστιάσουν στο stealth και την οικονομία πόρων, άλλοι θα επενδύσουν βαριά στην αποτελεσματικότητα στη μάχη. Όσον αφορά τις στολές, αξίζει να σημειωθεί πως εδώ και οι 13 είναι διαθέσιμες από την πρώτη κιόλας κατασκήνωση που θα ξεκουραστείς – οπότε δεν χρειάζεται να μπεις στον κόπο να τις ξεκλειδώσεις. Οι περισσότερες διαθέτουν κάποιο ειδικό προνόμιο, όπως μειωμένη ζημιά από πυρά, αν και πολλοί θα διαλέξουν απλώς ό,τι τους φαίνεται πιο εντυπωσιακό οπτικά.
Η μάχη πετυχαίνει μια άνετη ισορροπία ανάμεσα στη δράση και τη στρατηγική. Το τόξο της Lara παραμένει ένα από τα πιο απολαυστικά όπλα του παιχνιδιού, ιδίως στις stealth συγκρούσεις. Το να εξοντώνεις σιωπηλά εχθρούς μέσα από τις σκιές και να εξαφανίζεσαι ξανά στην πυκνή βλάστηση δημιουργεί έναν ικανοποιητικό, σχεδόν εθιστικό ρυθμό που δεν κουράζει ποτέ. Κι όταν τα πράγματα αναπόφευκτα βυθίζονται στο χάος, το gunplay στέκεται αξιοπρεπώς, με τις συγκρούσεις να αποκτούν δυναμική χάρη στους διαφορετικούς τύπους εχθρών, τα destructable περιβάλλοντα και τις πολλαπλές προσεγγίσεις σε κάθε κατάσταση. Δεν είναι κάποιο επαναστατικό σύστημα μάχης, παραμένει όμως σταθερά διασκεδαστικό σε όλη την περιπέτεια.
Ένα “πακετάκι” γεμάτο περιεχόμενο
Ένα από τα μεγαλύτερα ατού αυτής της κυκλοφορίας είναι ο τεράστιος όγκος του περιεχομένου. Η έκδοση 20 Year Celebration συγκεντρώνει κάθε σημαντική επέκταση και κάθε κομμάτι downloadable content σε μία πλήρη συλλογή. Το Baba Yaga: The Temple of the Witch ξεχωρίζει, προσφέροντας μια αξέχαστη παράλληλη ιστορία τίγκα στο υπερφυσικό μυστήριο και κάποιες από τις πιο οπτικά εντυπωσιακές στιγμές του τίτλου. Το μείγμα λαϊκής παράδοσης και ψυχολογικού τρόμου δημιουργεί μια εμπειρία που μοιάζει διακριτή από το κύριο campaign, ταιριάζοντας όμως φυσικά μέσα στη συνολική αφήγηση.
Το Blood Ties προσφέρει κάτι εντελώς διαφορετικό. Η εξερεύνηση του Croft Manor μάς δίνει μια πιο ήσυχη, πιο προσωπική ματιά στην ιστορία και τα οικογενειακά βάσανα της Lara. Επιβραδύνει αισθητά τον ρυθμό, όμως αυτές οι στοχαστικές στιγμές προσθέτουν ευπρόσδεκτο συναισθηματικό βάθος στο συνολικό πακέτο. Παράλληλα, τα Endurance και Lara’s Nightmare modes προσφέρουν το κάτι παραπάνω σε όσους ζητούν περισσότερες προκλήσεις. Δεν θα ασχοληθούν όλοι εκτενώς με αυτά τα έξτρα, η ένταξή τους όμως ανεβάζει αισθητά την αξία μιας ήδη γενναιόδωρης προσφοράς, με δεκάδες ώρες παιχνιδιού στη διάθεσή σας.
Πόσο καλά τρέχει τελικά στο Switch 2;
Εδώ ξεκινούν και οι πιο ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Σε γενικές γραμμές, το Rise of the Tomb Raider φαίνεται αρκετά καλό στο Switch 2, με τα χιονισμένα τοπία της Σιβηρίας να παραμένουν εντυπωσιακά. Πυκνά δάση λικνίζονται στον άνεμο, αρχαία ερείπια αναδύονται δραματικά μέσα από την ερημιά και ο δυναμικός καιρός προσθέτει το κάτι παραπάνω σε όλο το ταξίδι. Τα μοντέλα των χαρακτήρων δείχνουν ευκρινή, τα animations ρέουν ομαλά και η περιβαλλοντική λεπτομέρεια στέκεται εντυπωσιακά τόσο σε docked όσο και σε φορητή λειτουργία.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμη ορατοί οι περιορισμοί του φορητού μηχανήματος. Από τη χνουδωτή κουκούλα στο παλτό της Lara και τα φυλλώματα μέχρι τους ορεινούς βραχώδεις σχηματισμούς των πρώτων λεπτών, ορισμένα στοιχεία δείχνουν λίγο πιο τραχιά απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς. Διακρίνεται κάποιο anti-aliasing shimmer και ελαφρύ pop-in, ενώ συγκεκριμένα animations προδίδουν την ηλικία τους και κάποιες συμβάσεις σχεδιασμού ανοιχτού κόσμου μοιάζουν ριζωμένες στην προηγούμενη γενιά. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα παιχνίδι που μετράει ήδη περίπου 10 και πλέον χρόνια ζωής.
Η έκδοση για το Switch 2 στοχεύει στα ίδια 30fps με την έκδοση του PS4, μια κονσόλα με την οποία είναι περίπου αντίστοιχη σε ισχύ. Πιάνει αξιόπιστα αυτόν τον στόχο των 30fps σε όλη τη διάρκεια, κάτι θετικό, όμως είναι κρίμα που χάθηκαν οι διαφορετικές γραφικές επιλογές που απολάμβαναν οι κάτοχοι του PS4 Pro. Σε ένα παιχνίδι όπου η κίνηση και η ακρίβεια παίζουν τόσο σημαντικό ρόλο, απογοητεύει που δεν βρέθηκε τρόπος να ενσωματωθεί μια επιλογή 60fps ή έστω 40fps, αξιοποιώντας π.χ. το DLSS upscaling. Υπάρχουν περιστασιακές πτώσεις, οι οποίες όμως είναι σε γενικές γραμμές συνεπείς με τις παλαιότερες εκδόσεις του τίτλου και εμφανίζονται πιο έντονα στις μεταβάσεις από το gameplay στα cutscenes.
Αυτό μάλιστα είναι και το πιο αισθητό τεχνικό αγκάθι: στην έναρξη των περισσότερων cutscenes εμφανίζονται κάποια προβλήματα rendering που κάνουν το ξεκίνημά τους να «κομπιάζει» για μερικά δευτερόλεπτα. Το φαινόμενο διαρκεί ελάχιστα και είναι σταθερό τόσο σε docked όσο και σε φορητή λειτουργία, χωρίς ευτυχώς να καταστρέφει την εμπειρία. Συνολικά οι χρόνοι φόρτωσης είναι γρήγοροι, η απόδοση σταθερή και η οπτική παρουσίαση σπάνια σε αποσπά. Δύσκολα δεν εκτιμάς πόσο μακριά έχει φτάσει το φορητό hardware όταν εξερευνάς αυτά τα απέραντα περιβάλλοντα από ένα φορητό. Με κάθε ειλικρίνεια, βέβαια, καλύτερες εκδόσεις του παιχνιδιού θα βρεις και αλλού.
Ήχος, gyro και mouse controls
Αυτό που δεν έχει χάσει ίχνος από τη δύναμή του είναι ο ήχος του Rise of the Tomb Raider. Από το εξαιρετική voice acting του καστ μέχρι τις δραματικές ορχηστρικές μελωδίες του soundtrack, το παιχνίδι ηχεί σαν παραγωγή μεγάλου μπάτζετ από την αρχή ως το τέλος. Συνδυάζοντάς το με ένα surround ηχοσύστημα, η εμπειρία γίνεται αληθινά κινηματογραφική και ενισχύει σημαντικά την εικόνα που σχηματίζεις για τον τίτλο στο Switch 2.
Η Aspyr πρόσθεσε ορισμένες λειτουργίες ειδικά για το Switch 2, αλλά –όπως είδαμε και στο πρώτο παιχνίδι της τριλογίας– δεν υπάρχει συνέπεια στον τρόπο που υλοποιούνται. Το HD rumble προσθέτει ένα ικανοποιητικό επιπλέον layer στις αλληλεπιδράσεις σου. Τα gyro controls όμως είναι μια μεγάλη απογοήτευση. Παρότι υπάρχει επιλογή στις ρυθμίσεις για ενεργοποίησή τους, καθώς και δεύτερη για προσαρμογή της ευαισθησίας, στην πράξη απλώς δεν λειτουργούν: δεν δουλεύουν με τα όπλα, ούτε για την κίνηση της κάμερας, ούτε καν στα μενού. Είναι κρίμα, γιατί ακριβώς το να σημαδεύεις το τόξο της Lara με κίνηση του controller είναι αυτό που θα ήθελε ο καθένας – και το ίδιο πρόβλημα είχε ταλαιπωρήσει και το port του reboot του 2013. Ας ελπίσουμε πως, όταν έρθει το Shadow of the Tomb Raider, η Aspyr θα φροντίσει να δουλεύουν σωστά και από την πρώτη μέρα.
Κάπως αναπληρώνει αυτό το κενό η ενσωμάτωση των mouse controls, που εδώ αποτελούν σαφή βελτίωση σε σχέση με το πρώτο παιχνίδι. Κυρίως επειδή απλώς λειτουργούν, και μάλιστα μπορείς να επιλέξεις διαφορετικά button setups ώστε να προσαρμόσεις την εμπειρία στο στυλ σου. Είναι ευαίσθητα και αποκρίνονται καλά, ενώ ρυθμίζονται μέσα από το μενού επιλογών αν τα βρεις υπερβολικά γρήγορα. Το Rise of the Tomb Raider ίσως να μην είναι ο πρώτος τίτλος που σκέφτεσαι να παίξεις με ποντίκι, είναι όμως ωραίο που υπάρχει η επιλογή.
Μια περιπέτεια που αξίζει να ξανανακαλύψεις
Αυτό που κάνει το Rise of the Tomb Raider ξεχωριστό δεν είναι κάποιο μεμονωμένο χαρακτηριστικό. Είναι ο τρόπος που όλα δένουν μεταξύ τους. Η εξερεύνηση, η μάχη, η επίλυση γρίφων και η αφήγηση συμπληρώνουν η μία την άλλη, δημιουργώντας μια περιπέτεια που σπάνια χάνει το momentum της. Το ταξίδι της Lara Croft στη Σιβηρία παραμένει συναρπαστικό, συγκινητικό και ατελείωτα διασκεδαστικό. Τα challenge tombs συγκαταλέγονται στους καλύτερους του είδους, τα συστήματα προόδου προσφέρουν ουσιαστικές ανταμοιβές και ο κόσμος σε προσκαλεί διαρκώς σε εξερεύνηση. Ακόμη κι αρκετά χρόνια μετά την αρχική κυκλοφορία, ο τίτλος διατηρεί μια αίσθηση θαυμασμού που πολλά νεότερα παιχνίδια δυσκολεύονται να πετύχουν.
Πρόκειται, αναμφισβήτητα, για το Empire Strikes Back της σύγχρονης τριλογίας του Tomb Raider – δηλαδή για το καλύτερο κομμάτι της. Είτε είναι το αγαπημένο σου Tomb Raider είτε όχι, αξίζει να το ξαναπαίξεις ή ακόμη και να το γνωρίσεις για πρώτη φορά, ιδίως ενόψει του πολυαναμενόμενου remake του πρωτότυπου Tomb Raider που έρχεται.
| ✅ Θετικά | ❌ Αρνητικά |
| Εξαιρετικά σχεδιασμένοι challenge tombs που ανταμείβουν την παρατήρηση | Σπασμένα gyro controls που απλώς δεν λειτουργούν πουθενά |
| Πλούσιο πακέτο με όλα τα DLC, Endurance και δεκάδες ώρες περιεχομένου | Προβλήματα rendering στην έναρξη των περισσότερων cutscenes |
| Όμορφη οπτική παρουσίαση και σταθερά 30fps σε docked και φορητή λειτουργία | Καμία επιλογή 60fps/40fps παρά την ύπαρξη του DLSS |
| Κορυφαίος ήχος και κινηματογραφικό soundtrack | Ορατά anti-aliasing shimmer, ελαφρύ pop-in και κάποια γερασμένα animations |
| Συναρπαστική αφήγηση με ανθρώπινη, καλογραμμένη Lara | Καλύτερες εκδόσεις του παιχνιδιού υπάρχουν σε άλλες πλατφόρμες |
| Λειτουργικά και προσαρμόσιμα mouse controls | Κάπως μονοδιάστατοι αντίπαλοι στους κόλπους της Trinity |
Τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την CD Media για την ευγενική και έγκαιρη παραχώρηση κωδικού για τις ανάγκες του παρόντος review!
NAI NAI NAI
Το 𝐑𝐢𝐬𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐓𝐨𝐦𝐛 𝐑𝐚𝐢𝐝𝐞𝐫: 𝟐𝟎 𝐘𝐞𝐚𝐫 𝐂𝐞𝐥𝐞𝐛𝐫𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 παραμένει ένα λαμπρό παράδειγμα του πώς χτίζεται μια 𝐚𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧-𝐚𝐝𝐯𝐞𝐧𝐭𝐮𝐫𝐞 υπερπαραγωγή. Διευρύνει ουσιαστικά τον προκάτοχό του, προσφέροντας πληρέστερη εξερεύνηση, πλουσιότερα περιβάλλοντα και κάποιους από τους καλύτερους γρίφους & 𝐜𝐡𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧𝐠𝐞 𝐭𝐨𝐦𝐛𝐬 που έχει παρουσιάσει η σειρά. Το σημαντικότερο, δεν χάνει ποτέ από το βλέμμα του την αίσθηση της ανακάλυψης που βρίσκεται στην καρδιά των περιπετειών της 𝐋𝐚𝐫𝐚. Η μεταφορά στο 𝐒𝐰𝐢𝐭𝐜𝐡 𝟐 επιτρέπει επιτέλους στους κατόχους κονσολών της 𝐍𝐢𝐧𝐭𝐞𝐧𝐝𝐨 να ζήσουν αυτό το σύγχρονο κλασικό χωρίς σοβαρές εκπτώσεις, σε ένα πακέτο φορτωμένο με επεκτάσεις, 𝐛𝐨𝐧𝐮𝐬 𝐦𝐨𝐝𝐞𝐬 και δεκάδες ώρες περιεχομένου. Δεν είναι ένα τέλειο 𝐩𝐨𝐫𝐭 – οι ασταθείς μεταβάσεις στα 𝐜𝐮𝐭𝐬𝐜𝐞𝐧𝐞𝐬, η απουσία μιας πιο φιλόδοξης τεχνικής επιλογής και τα σπασμένα 𝐠𝐲𝐫𝐨 𝐜𝐨𝐧𝐭𝐫𝐨𝐥𝐬 δείχνουν πως η 𝐀𝐬𝐩𝐲𝐫 θα μπορούσε να είχε πιέσει λίγο περισσότερο. Είναι όμως μια εξαιρετική περιπέτεια, είτε την απολαμβάνεις στο σαλόνι σου είτε εν κινήσει. Είτε ανακαλύπτεις το 𝐊𝐢𝐭𝐞𝐳𝐡 για πρώτη φορά είτε επιστρέφεις για άλλη μια αποστολή, αυτό είναι ένα ταξίδι που αξίζει με το παραπάνω να κάνεις.
