Αγαπάμε το Mario Kart World · είναι ένα παράδοξο αγώνων, η πιο ήρεμη και χαοτική εμπειρία που μπορούμε να έχουμε με φίλους ή μόνοι μας. Είναι σαν ένα ταξίδι οδικής περιήγησης με αξιοθέατα, όπου κάθε τόσο βρίσκεστε σε αυτοκινητόδρομο όπου αγελάδες, χελώνες και κεραυνοί πετάγονται παντού.
Αλλά είχε επίσης την άχαρη αποστολή να εγκαινιάσει τη γενιά Switch 2 , το πρώτο ολοκαίνουργιο παιχνίδι Mario Kart μετά από μια δεκαετία, και τη συνέχεια του Mario Kart 8 Deluxe , πιθανώς το καλύτερο Mario Kart όλων των εποχών, με σχεδόν 100 πίστες και 50 playable χαρακτήρες, αν συμπεριλάβετε το DLC. Αυτό δεν θα έπρεπε να είναι το πρότυπο για τη σειρά, γιατί είναι ανέφικτο. Είναι το Smash Ultimate του Mario Kart.
Έτσι, εύχομαι ο κόσμος να σταματήσει να συγκρίνει το World με το 8 Deluxe. Το τελευταίο είναι μια γιορτή για όλα τα στοιχεία του Mario Kart και μια ολοκληρωτική κορύφωση για τη σειρά: είναι επίσης μια αρκετά μετριοπαθής συνέχεια. Ναι, υπάρχει πληθώρα περιεχομένου, αλλά τι είναι πραγματικά καινούργιο στο MK8; Η αντιβαρύτητα; Τέσσερα νέα αντικείμενα;
Γιατί στο πυρήνα του, το καθαρό casual racing του Mario Kart World δεν διαφέρει και τόσο. Αν κάθομαι να παίξω με φίλους και οικογένεια σε έναν τυπικό αγώνα, βιώνουμε μια παρόμοια εμπειρία με ό,τι έχει έρθει πριν. Είναι ακόμα υπέροχο, και φαίνεται εκπληκτικό στο Switch 2, αλλά είναι Mario Kart. Τι άλλο υπάρχει; Ανοίξτε το καπό και θα το δείτε.
Ξέρω ότι κάποιοι απογοητεύτηκαν από τον ανοιχτό κόσμο, τον οποίο κάποιοι είδαν ως το χαρακτηριστικό στοιχείο του World. Και με πολλούς τρόπους, είναι λίγο απογοητευτικός, αν και αυτό οφείλεται εν μέρει στις προσδοκίες. Δεν είναι κάποιο Forza–esque περιβάλλον όπου πρέπει να τσεκάρετε κουτάκια· είναι πραγματικά μόνο μια μεγάλη παιδική χαρά με πράγματα που μπορείτε να κάνετε, και τίποτα που πρέπει να κάνετε.
Πέρασα πολύ χρόνο απλά οδηγώντας από τόπο σε τόπο, εξερευνώντας κάθε γωνιά του χάρτη, κυνηγώντας P Switches και collectibles. Αλλά μου επέτρεψε να απολαύσω την ομορφιά κάθε περιβάλλοντος. Ο τρόπος που τα πυκνά φύλλα γύρω από το Peach Stadium ξεθώριαζαν από πράσινο σε χρυσό στις Cheep Cheep Falls. Έπεφτα στον ποταμό και άφηνα τα ρεύματα να με παρασύρουν προς το Salty Salty Speedway, όπου οι σκουριασμένοι κυβόλιθοι με εκτόξευαν στον ωκεανό, προς τα ερείπια του Wario Shipyard.
Από το σάπιο φρούριο δίπλα στο πλοίο, μπορούσα να δω τις παγωμένες εκτάσεις προς τον βορρά, την αστραφτερή παραλία προς τον νότο. Ποτέ πριν δεν μπορούσαν τα μάτια μου να ταξιδέψουν τόσο μακριά στο Mario Kart. Αυτές δεν ήταν απλώς μερικές πίστες που τραβήχτηκαν από το πουθενά· όλες είχαν νόημα στην τάξη τους, τη θέση τους και τη διάταξη τους.
