Το Wii U της Nintendo, η κονσόλα που κυκλοφόρησε το 2012, αποτελεί ένα από τα πιο συζητημένα κεφάλαια στην ιστορία των video games. Η κυκλοφορία του συνοδεύτηκε από μεγάλες προσδοκίες, καθώς η Nintendo είχε χτίσει ένα ισχυρό brand name με το DS και το Wii, ενώ το ίδιο το Wii U προσέφερε καινοτόμα χαρακτηριστικά όπως το GamePad , έναν φορητό tablet-controller που αποτελούσε το κλειδί της νέας της πλατφόρμας.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Παρά τις εντυπωσιακές του δυνατότητες, το Wii U δεν κατάφερε να προσελκύσει το ευρύ κοινό, με τις πωλήσεις του να κινούνται σε απογοητευτικά επίπεδα. Η Nintendo βρέθηκε αντιμέτωπη με ένα ερώτημα που θα στοιχειώνει για χρόνια τους αναλυτές και τους gamers: απέτυχε το Wii U να ανταποκριθεί στις προσδοκίες, ή απλώς το κακό marketing και η στρατηγική της εταιρείας οδήγησαν στην αποτυχία αυτή;
Η απάντηση, όπως συμβαίνει συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις, βρίσκεται κάπου στη μέση. Το Wii U ήταν ένα εξαιρετικό σύστημα με μοναδικές δυνατότητες, αλλά η έλλειψη AAA τίτλων κατά τους πρώτους μήνες κυκλοφορίας, σε συνδυασμό με την έλλειψη early adopter στρατηγικής, δεν του έδωσαν την ώθηση που χρειαζόταν για να εδραιωθεί στην αγορά. Επιπλέον, η καθυστέρηση της κυκλοφορίας του Nintendo Switch , που ήρθε να εκμεταλλευτεί ακριβώς τις δυνατότητες που είχε εισάγει το Wii U, δημιούργησε την εντύπωση ότι η Nintendo δεν πίστεψε ποτέ πραγματικά στο δικό της παιδί.
Το GameChat του Wii U, που επέτρεπε την επικοινωνία μεταξύ παικτών μέσω του GamePad, παραμένει ένα από τα πιο καινοτόμα χαρακτηριστικά που έχει δει ποτέ η βιομηχανία. Ωστόσο, η έλλειψη AAA τίτλων που θα αναδείκνυαν αυτές τις δυνατότητες, σε συνδυασμό με την έλλειψη multiplayer εμπειριών που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν πλήρως το GamePad, άφησε το Wii U να αιωρείται ανάμεσα σε δύο κόσμους: αυτόν του casual gaming και αυτόν του hardcore .
Η Nintendo φαίνεται να έμαθε από τα λάθη της. Το Switch , που ήρθε λίγα χρόνια αργότερα, κατάφερε να συνδυάσει την καινοτομία του Wii U με ένα controller που ήταν πιο εύκολο να υιοθετηθεί από το ευρύ κοινό. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: τι θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά για να σωθεί το Wii U; Η απάντηση, όπως αποδεικνύεται, βρίσκεται στις λεπτομέρειες.
