- Dark Jay Studio: Arms of God έρχεται στο Switch το 2027 - 30 Απριλίου 2026
- Τέλος για το PokéNational μετά από copyright strikes της Nintendo! - 29 Απριλίου 2026
- Whirlight: No Time To Trip έρχεται στο Nintendo Switch - 29 Απριλίου 2026
Κάθε γενιά παικτών έχει ένα level, ένα που ξεχωρίζει στη μνήμη της όχι επειδή ήταν διασκεδαστικό, αλλά επειδή ήταν τρομακτικό. Η Nintendo είναι κυρίως γνωστή για τα πολύχρωμα και χαρούμενα games της, αλλά έχει αποδείξει ότι μπορεί να τραυματίσει όχι μόνο παιδιά, αλλά και ενήλικες με τα παιχνίδια της.
Το Lavender Town στα Pokemon Red και Pokemon Blue, το πηγάδι και τα Dead Hands στο The Legend of Zelda: Ocarina of Time είναι μόνο μερικά παραδείγματα του πώς η Nintendo έχει τρομοκρατήσει gamers. Αυτές οι στιγμές είναι τόσο απροσδόκητες στα games της Nintendo και ξεχωρίζουν ακόμα περισσότερο γι’ αυτό.
Αλλά ένα level συγκεκριμένα σε ένα cult classic παιχνίδι του Nintendo 64 παραμένει μία από τις πιο τρομακτικές στιγμές για εκείνη τη γενιά, συμπεριλαμβανομένου και εμένα. Θυμάμαι ακόμα που καθόμουν μπροστά στην τηλεόρασή μου, με το controller στο χέρι και περνούσα καταπληκτικά παίζοντας το Super Mario 64. Αλλά όλα άλλαξαν όταν έπαιξα ένα level για το οποίο δεν ήμουν προετοιμασμένος και δεν το περίμενα.
Το στοιχειωμένο σπίτι του Super Mario 64 που κανείς δεν το είδε να έρχεται
Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Big Boo’s Haunt, κατάλαβα ότι κάτι είχε αλλάξει. Τα φωτεινά χρώματα και ο γοητευτικός κόσμος του Super Mario 64 που ακόμα αξίζει ένα sequel είχαν εξαφανιστεί. Στη θέση τους ήταν ένα level χωρίς χρώμα, ένα ловιο μήνυμα και ανησυχητική μουσική. Αυτό δεν ήταν αυτό που περίμενα παρά την πρόσκληση να μπω σε ένα στοιχειωμένο σπίτι για κυνήγι φαντασμάτων, επειδή η αλλαγή ήταν τόσο απότομη. Ως παιδί, σχεδόν δεν ήθελα καν να μπω στο mansion.
Αυτό το συναίσθημα γινόταν όλο και χειρότερο καθώς εξερευνούσα, με κάθε Boo που συναντούσα να με πειράζει. Τα ιπτάμενα έπιπλα και τα μυστικά σε όλο το mansion πρόσθεταν μόνο σε αυτή την ένταση. Και αυτό δεν λαμβάνει καν υπόψη το γιγάντιο μάτι που συναντάς, τη жуткή μουσική carnival ή την ατελείωτη σκάλα. Μία στιγμή σε αυτό το level ξεχωρίζει ως κάτι που σχεδόν μου προκάλεσε καρδιακή προσβολή, ένα συναίσθημα που μοιράζονται πολλοί άλλοι gamers.
Το περιβόητο Mad Piano είναι μία από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της εποχής του Nintendo 64. Διαταράσσει τον ερπυστικό φόβο του Big Boo’s Haunt ξυπνώντας ξαφνικά σε jumpscare στυλ, χτυπώντας τα πλήκτρα του καθώς με κυνηγούσε γύρω από το δωμάτιο. Το γεγονός ότι δεν μπορεί να νικηθεί προσθέτει μόνο στον κίνδυνο και προκάλεσε στον παιδικό εαυτό μου περισσότερο πανικό από όσο θέλω να θυμάμαι. Μέχρι σήμερα, είμαι επιφυλακτικός με οποιοδήποτε πιάνο βλέπω σε video games και αλληλεπιδρώ μαζί τους απρόθυμα μόνο αν είμαι αναγκασμένος.
Γιατί το Big Boo’s Haunt ακόμα αντηχεί
Ακόμα και σήμερα, το Big Boo’s Haunt εξακολουθεί να αντηχεί στους gamers δεκαετίες αργότερα. Ο τρόμος φαίνεται ακούσιος και εκτός τόπου για τη Nintendo, σημαδεύοντας μια γενιά με τον πιο συναρπαστικό τρόπο. Κατά την κυκλοφορία, ήταν κυρίως παιδιά που έπαιζαν το Super Mario 64 και ως εκ τούτου τραυματίστηκαν με τα πειράματα της Nintendo. Το όραμα είναι ξεκάθαρο, καθώς η Nintendo ήθελε να δημιουργήσει ένα ανησυχητικό ghost-themed stage που να ταιριάζει στα Boos. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η Nintendo πέτυχε υπερβολικά στην απομάκρυνσή της από τα ηλιόλουστα περιβάλλοντα του υπόλοιπου παιχνιδιού.
Αυτός είναι ο λόγος που όχι μόνο το Big Boo’s Haunt άντεξε, αλλά το Super Mario 64 έχει φήμη ως το καλύτερο 3D Mario platformer. Ο πειραματισμός το στερέωσε ως ένα από τα καλύτερα games του Nintendo 64 και Mario games όλων των εποχών. Οι περιορισμοί του hardware της κονσόλας, τα κυβικά textures, ο μινιμαλιστικός sound design και οι άβολες γωνίες κάμερας ενίσχυσαν όλα το περιβάλλον του level για να το κάνουν να φαίνεται μυστηριώδες και μη ασφαλές. Όλα αυτά ευθυγραμμίστηκαν για να πιάσουν τους παίκτες απροετοίμαστους και να τους βγάλουν από την άνεσή τους, ακόμα κι αν ήταν μια σύντομη στιγμή.
Ρωτήστε οποιονδήποτε fan της Nintendo και οι περισσότεροι θα θυμούνται το Big Boo’s Haunt. Είτε ήταν η καταπιεστική ησυχία, η ατελείωτη σκάλα ή το πιάνο, πολλοί έχουν όχι και τόσο ευχάριστες αναμνήσεις από αυτό το level. Ως παιδί, μισούσα αυτό το level και φοβόμουν να το ξαναπεράσω σε replays, αλλά κοιτάζοντας πίσω, το βλέπω ως μια σπάνια περίπτωση όπου η παιχνιδιάρικη δημιουργικότητα της Nintendo οδήγησε αντίθετα σε ακούσιο τρόμο και πόσο λειτούργησε. Αυτό το level στο Super Mario 64 φαίνεται επίσης σαν ένα τελετουργικό μύησης για όσους έπαιξαν το υποτιμημένο Nintendo 64, και σίγουρα έχει γίνει μία από τις πιο αξέχαστες gaming στιγμές μου.
