[Review] Atelier Resleriana: The Red Alchemist & The White Guardian

• About
• Latest Posts

vassilis_pap

Moderator at ninty.gr

Latest posts by vassilis_pap (see all)

• [Review] Atelier Resleriana: The Red Alchemist & The White Guardian - 10 Νοεμβρίου 2025
• Xenoblade Chronicles X: Definitive Edition Review - 5 Μαΐου 2025
• [REVIEW] Emio – The Smiling Man: Famicom Detective Club - 21 Οκτωβρίου 2024

Όταν μια σειρά διαθέτει 27 παιχνίδια σε 28 χρόνια, το λιγότερο που μπορείς να πεις για αυτή, είναι πως κάτι κάνει καλά! Δεν μπορείς όμως να μη παρατηρήσεις πως οι περίπου ετήσιες εκδόσεις , οδηγούν ειδικά στις μέρες μας, σε τυποποίηση και επαναλαμβανόμενες συνταγές. Αναμοχλεύοντας λοιπόν, εντυπώσεις και σημειώσεις για το Atelier Resleriana: The Red Alchemist & The White Guardian η διαπίστωση αυτή συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την τελική γεύση που μας άφησε ο τίτλος. Ναι, η αλήθεια πολλές φορές είναι τόσο απλή και προφανής! Δεν ισχύει πάντα στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε, εδώ όμως τα πράγματα είναι όπως φαίνονται!

Όπως μαρτυράει ο τίτλος, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι της “υποσειράς” Resleriana η οποία ξεκίνησε κάπως …ανορθόδοξα πρόπερσι με ένα mobile παιχνίδι το Atelier Resleriana: Forgotten Alchemy & the Liberator of Polar Night. Το τελευταίο αν και επισήμως λογίζεται στην κανονική σειρά, πρόκειται στην ουσία για F2P spin off με gatcha μηχανισμούς και άλλα τέτοια mobile …καλούδια. Το The Red Alchemist & The White Guardian από την άλλη, που μας απασχολεί εδώ, είναι ένα κανονικότατο Atelier. Για να μπερδέψει ακόμα περισσότερο τα πράγματα, η Gust φρόντισε ανάμεσα στα δύο εντελώς διαφορετικά Resleriana να κυκλοφορήσει νωρίτερα φέτος το Atelier Yumia: The Alchemist of Memories & the Envisioned Land (αμάν πια με αυτά τα ονόματα!), ξεκινώντας έτσι την κάπως πειραματική σειρά Yumia με διάφορους νεοτερισμούς (άλλο setting, πιο κινηματογραφική αισθητική, σύστημα μάχης πραγματικού χρόνου αλά Xenoblade κλπ). Το Red Alchemist συνεπώς, μετά από τις δύο “αιρετικές” κυκλοφορίες, αποτελεί την επιστροφή της σειράς στα πατροπαράδοτα, σε μια εμφανή προσπάθεια  των δημιουργών να καλύψουν όσο μεγαλύτερο μέρος του κοινού μπορούν. 

Το παιχνίδι κοινώς είναι όσο πιο Ιαπωνικό γίνεται! Η γνωστή χαλαρή και άνετη ατμόσφαιρα, με τα πολύχρωμα γραφικά και τους αντίστοιχους χαρακτήρες είναι πανταχού παρούσα. Επιπλέον αισθητικά κουβαλάει, όλα τα τερτίπια της anime κουλτούρας. Χαρούμενα και έντονα voice over αποκλειστικά στην Ιαπωνική γλώσσα, χαρακτήρες με τονισμένα χαρακτηριστικά, έντονα παστέλ χρώματα, ευχάριστες ποπ μουσικές, μέχρι και το αχρείαστο ημίγυμνο! Τα πάντα είναι εκεί για να παραδώσουν στο κοινό ένα “love letter” από τις ρίζες της σειράς, που σίγουρα κάποιους θα γοητεύσει και κάποιους άλλους θα ξενίσει. 

Η ιστορία, περισσότερο προσχηματική για να στήσει το κατάλληλο πλαίσιο δεν ήταν ποτέ το σημείο στο οποίο πόνταρε ιδιαίτερα η σειρά. Μια σχετική πρωτοτυπία είναι πως ελέγχουμε δύο χαρακτήρες την Rias Eidreise μια έφηβη κοπέλα και τον Slade Clauslyter έναν νεαρό άντρα οι δρόμοι των οποίων διασταυρώνονται από τις πρώτες στιγμές του παιχνιδιού. Και οι δύο οδεύουν για το Hallfein μια άλλοτε μικρή αλλά ακμάζουσα πόλη στα σύνορα τριών επαρχιών με εξορυκτικές δραστηριότητες, στην οποία όμως κάτι πολύ κακό συνέβη στο παρελθόν και η πόλη είναι πια σκιά του εαυτού της. Η Rias, η οποία πολύ γρήγορα μαθαίνουμε πως έχει έφεση στην αλχημεία, γυρνάει για να αποκαταστήσει το κατάστημα του παππού της και να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της παλιάς της πατρίδας, ενώ ο Slade όντας εξοπλισμένος με τα αρχεία και τα κειμήλια του εκλιπόντος πατέρα του, ψάχνει απλά για απαντήσεις. 

Ο κόσμος/χάρτης ακολουθεί την παραδοσιακή για τη σειρά “field based” λογική, δηλαδή δεν είναι ανοικτός αλλά αρθρωτός, διαιρούμενος σε μικρότερες υποπεριοχές (fields). Αυτές ξεκλειδώνονται σταδιακά, και έτσι αποκτάμε πρόσβαση σε αυτόνομα μπουντρούμια (dungeons) στα οποία η επιλογή του σωσίματος απενεργοποιείται και έτσι πρέπει να βγουν “μια και έξω”. Στο παιχνίδι ο γενικός χάρτης αντιπροσωπεύει την Lantarna μια μεγάλη έκταση που περιλαμβάνει εκτός από την πόλη της Hallfein, ορυχεία, σπηλιές, δάση, ακτές και γενικώς τοπία γύρω από αυτή. Στα dungeons αποκτάται πρόσβαση μέσω των “διαστατικών δρόμων” (Dimensional Paths) που ανοίγει ο Slade σε συγκεκριμένα σημεία του χάρτη. Δεν διαθέτουν πρωτοτυπίες σε σχέση με τα υπόλοιπα παιχνίδια, είναι πολυεπίπεδα με ικανοποιητικό μέγεθος ώστε να μη κουράζουν, ενώ και οι ιδιαίτερες συνθήκες τους αλλάζουν σε κάθε διαφορετική επίσκεψη, με κάποιο boss στο τέλος τους και σημαντικότερο όλων, αρκετά ιδιαίτερα υλικά διάσπαρτα για μάζεμα που δεν υπάρχουν αλλού.  Αυτό δεν σημαίνει πως το μάζεμα υλικών δεν έχει νόημα στην “κανονική” περιοχή. Το αντίθετο! Τον κύριο όγκο τους, θα τον μαζέψετε εκεί, μιας και το παιχνίδι έχει δομήσει τους κόσμους του ώστε το μάζεμα υλικών να είναι κύριο συστατικό του. Μικροί γρίφοι, ιδιαίτερες ικανότητες (abilities) των Slade και Rias ώστε να καταργούν εμπόδια και να ανοίγουν δρόμους, πλήρης κύκλος ημέρας νύχτας με τις αντίστοιχες αλλαγές και άλλα τέτοια μικρά κάνουν κόσμους και μπουντρούμια, πιο ζωντανούς και τη διαδικασία της συλλογής υλικών ευχάριστη.  

Φυσικά μιλώντας για υλικά η συζήτηση πάει από μόνη της στην Αλχημεία, τον μηχανισμό υπογραφή για τη σειρά.  Πρόκειται για έναν αρκετά εκλεπτυσμένο και σύνθετο μηχανισμό σύνθεσης (crafting) μέσω της οποίας μπορείτε να φτιάξετε αντικείμενα και εξοπλισμό που μπορούν να ξεπεράσουν οτιδήποτε βρίσκεται “έτοιμο” μέσα στο παιχνίδι. Αν και η αξία τους είναι από μόνη της ισχυρό κίνητρο για να ασχοληθείτε επισταμένως με αυτή, θα το κάνετε έτσι και αλλιώς, γιατί κομμάτι της μαγείας όλων των παιχνιδιών Atelier είναι οι πολλές ευχάριστες ώρες που θα περάσετε πάνω από τα …καζάνια του αξιοποιώντας μηχανισμούς και υλικά που με κόπο μαζέψατε. 

Για τα μέτρα της σειράς η αλχημεία δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη χωρίς πάντως να μιλάμε για υπεραπλουστεύσεις αφού και βάθος διαθέτει και διασκεδαστική είναι. Ως είθισται, σημαντικές είναι οι ιδιότητες των υλικών που εδώ καθορίζονται με δύο χρώματα. Όταν συνδυάζουμε υλικά σε μια συνταγή, μπορούμε να “συνδέσουμε” τα χρώματα μεταξύ των συστατικών έτσι ώστε οι ιδιότητες τους να περάσουν στο τελικό αντικείμενο. Κάθε συνταγή έχει επιπλέον τρεις “θέσεις διάταξης” (arrangment slots), όπου μπορούμε προαιρετικά να προσθέσουμε υλικά για να ενισχύσουμε το αποτέλεσμα (π.χ. καλύτερα στατιστικά, ειδικά buffs, περισσότερες παραγόμενες μονάδες). Οι συνταγές φυσικά συνεχώς εμπλουτίζονται καθώς προχωράμε ενώ στη πορεία ξεκλειδώνουμε και επιπλέον ικανότητες πχ για κλωνοποίηση, ενίσχυση κλπ.

Η μεγάλη καινοτομία του παιχνιδιού είναι αναμφισβήτητα το στοιχείο της διαχείρισης πόλης. Η πόλη της Hallfein όντας το κέντρο του κόσμου είναι κάτι μεγαλύτερο από απλές τοποθεσίες στον χάρτη του. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ασθενικός στην αρχή, που με τις δράσεις των δύο ηρώων αναπτύσσεται και προσφέρει περισσότερη δράση, αποστολές, συνταγές, υλικά, περισσότερο και εντυπωσιακότερο περιεχόμενο γενικά. Χωρίζεται σε ξεχωριστές περιοχές (districts) οι οποίες ξεκλειδώνουν σταδιακά. Κεντρικό ρόλο σε όλα αυτά παίζει το μαγαζί  του παππού της Rias, στο οποίο εμπορευόμαστε όλα τα καλά που συλλέγουμε ή συνθέτουμε, μέσω των οποίων μαζεύουμε χρήματα, τα οποία στην συνέχεια επενδύουμε στην ανάπτυξη της πόλης. 

Δεν είναι ακριβώς Sim City, αλλά η ιδέα είναι έξυπνη και δουλεύει σωστά. Όλοι μας οι πόροι αλλά και κάποιοι συστρατευμένοι NPC, οι λεγόμενες νεράιδες (fairies), δεν προορίζονται απλώς για μια θέση στο inventory ή έστω ένα καλύτερο νούμερο στα στατιστικά. Παίζουν ζωτικό ρόλο στην ανασυγκρότηση της Hallfein με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και κάπως έτσι το συνολικό game loop εμπλουτίζεται με ένα γνήσιο και φυσικό τρόπο, απόλυτα ενταγμένο στο σύνολο. 

Το σύστημα μάχης από την άλλη δεν διαθέτει σοβαρές πρωτοτυπίες. Είναι φυσικά turn based και μάλιστα στην ATB εκδοχή του, με την κλασική μπάρα στην οθόνη να σας δείχνει την επικείμενη σειρά. Η ομάδα μας μπορεί να διαθέτει μέχρι έξι χαρακτήρες (τρεις μπροστά και τρεις πίσω) με κυριότερο στατιστικό κάθε χαρακτήρα τα “Action Points” τα οποία εξαργυρώνονται κατά την εκτέλεση των ειδικών δεξιοτήτων (skills). Υπάρχει η δυνατότητα ομαδικής επίθεσης από όλα τα μέλη της μπροστινής γραμμής και γενικά επιλογές για combo επιθέσεις, δυνατότητα να ενεργήσουν οι πίσω χαρακτήρες μέσω “interrupt”, ειδικοί τρόποι να παρεμβαίνουμε στην μπάρα του χρόνου προς όφελός μας, καθώς και ειδικοί τρόποι να χρησιμοποιούμε τα αντικείμενα (π.χ. δύο ή περισσότερα διαδοχικά ή σε combo) για καλύτερα αποτελέσματα. Το σύστημα γενικά είναι σχετικά απλό αλλά λειτουργικό χωρίς να προσπαθεί να κλέψει τη δόξα. Περισσότερο λειτουργεί ως μεσάζοντας για τα κύρια πιάτα δηλαδή το crafting και η αναζωογόνηση  της πόλης. 

Χαριτωμένη πινελιά που κλείνει το μάτι στους παραδοσιακούς λάτρεις του franchise τα πολλά cameo από παλιότερα παιχνίδια Για παράδειγμα πολύ νωρίς στο παιχνίδι θα συναντήσετε την Ayesha από την ομώνυμη σειρά να να περιφέρεται και να σας αναθέτει μάλιστα μια αποστολή! Τα παραδείγματα είναι πολλά και όμορφα, λεπτομέρεια που σίγουρα θα λατρέψει η κοινότητα των οπαδών. 

Το μεγάλο πρόβλημα του παιχνιδιού είναι η εμφανής οπισθοδρόμηση σε επίπεδο παραγωγής και η ξεκάθαρη έλλειψη “γυαλίσματος” ειδικά για την NSW έκδοση. Δεν θα κρύψουμε πως προερχόμενοι από τα παιχνίδια Ryza πάθαμε ένα μικρό σοκ, από την διαφορά, πράγμα που επαληθεύσαμε (η μνήμη είναι πολλές φορές κακός σύμβουλος), κοιτώντας σε αντιπαραβολή το πρώτο παιχνίδι της τριλογίας. Υπάρχει αρκετή θολούρα και “πιξέλιασμα” και γενικά τα γραφικά, ενώ είναι όμορφα σχεδιαστικά, από τεχνικής απόψεως έχουμε ένα γερό βήμα πίσω, που θυμίζει PS3 εποχές. Ευτυχώς δεν παρατηρήσαμε προβλήματα απόδοσης. Σοβαρότατες ελλείψεις που αντικατοπτρίζουν και τη φιλοσοφία της Gust για το συγκεκριμένο τίτλο είναι η έλλειψη NSW2 patch, έστω και σαν πρόθεση για το μέλλον, και φυσικά η μόνο μία γλώσσα στο voice over. 

Φαίνεται πως το πετυχημένο άνοιγμα προς την Δύση που είδαμε στους τελευταίους τίτλους οδήγησε σε αυτή την περίεργη στρατηγική των πολλαπλών στοχευμένων τίτλων για διαφορετικά κοινά. Δεν ξέρουμε πόσο πραγματιστική θα αποδειχθεί η στρατηγική αυτή για την εταιρεία, εμείς όμως ως απλοί παίκτες, αναπολούμε με νοσταλγία την εποχή που παίρναμε έναν και καλό τίτλο, με το αντίστοιχο αποτέλεσμα. 

Συνολικά το παιχνίδι δεν είναι άσχημο. Συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά που έκαναν διάσημη την σειρά ενώ η ιδέα της διαχείρισης πόλης και μαγαζιού είναι φρέσκια και άριστα ενταγμένη στο οργανικό σύνολο των μηχανισμών. Διαθέτει δηλαδή, το χαλαρό και όμορφο gameplay που κάνει τις ώρες να περνούν ευχάριστα, συντροφιά με κάποιο ζεστό ρόφημα, μια Κυριακή πρωί. Αυτή ήταν πάντα η μεγάλη δύναμη της σειράς και εδώ την έχουμε στο ακέραιο. Επιπλέον είναι ένα παιχνίδι που έχει συνειδητά στραμμένο το βλέμμα στο παρελθόν, που αποφεύγει νεοτερισμούς και απλά χτίζει μια ακόμα περιπέτεια με γνωστά, δοκιμασμένα υλικά, στοχεύοντας στην καρδιά του παραδοσιακού της κοινού. Αυτό από μόνο του δεν είναι κακό. Λίγο βαρετό και επαναλαμβανόμενο ίσως, πάντως σίγουρα όχι κακό από την στιγμή που η υλοποίηση είναι εξαιρετική. Κακό είναι που διαπιστώνουμε ελλείψεις ακόμα και για τα στάνταρ της σειράς στο επίπεδο της παραγωγής. Και ακόμα χειρότερο που στο πρόσφατο παρελθόν η ίδια σειρά μας είχε “κακομάθει” με σαφώς αρτιότερες προσπάθειες. 

Τέλος θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά την CD Media για την ευγενική και έγκαιρη παραχώρηση κωδικού για τις ανάγκες του παρόντος review!